Hoe je gevelhoogtes en dakafmetingen meet in oblique-opnames, hoe nauwkeurig dat is en wanneer je een andere bron nodig hebt.
Bij het meten van een gevelhoogte bepaal je twee punten: de onderkant van de gevel en de bovenkant, bijvoorbeeld de dakrand, de goot of de nok. Omdat de opnames zijn gegeorefereerd en gekoppeld aan een hoogtemodel of puntenwolk, wordt elk aangewezen punt herleid naar een coördinaat in plaats van naar een pixelpositie. Het verschil tussen de twee punten geeft de hoogte. Hetzelfde principe geldt voor breedtes en dakvlakken. Wie meer dan één opname van dezelfde situatie heeft, uit verschillende richtingen, kan de uitkomst controleren.
De nauwkeurigheid hangt af van de resolutie van de opname, die in een schuin beeld niet overal gelijk is: dichtbij is de pixel kleiner dan ver weg. Verder spelen de kijkhoek, de kwaliteit van de georeferentie van de opname en het hoogtemodel mee. Ook wat je aanwijst is van belang: de onderkant van een gevel wordt vaak afgedekt door een schutting, auto's of begroeiing, en een goot of dakrand is niet altijd scherp te zien. Vraag de leverancier naar de specificaties van de opname en controleer een meting bij twijfel met een referentie op locatie.
Voor gevelhoogtes en dakafmetingen in het kader van signalering, voorselectie en beoordeling geeft een schuine luchtfoto bruikbare waarden. Waar millimeters tellen, of waar een wettelijk meetvoorschrift geldt, bijvoorbeeld voor bouwhoogte of goothoogte bij een vergunning, blijft een terrestrische meting of een puntenwolk de betere bron. In GEORIZON staan die naast het schuine beeld, zodat je per vraag de juiste bron kiest.
